Z góry zastrzegam, że poprzednich partii nie liczyłem.
Zawsze uważałem się za osobę uporządkowaną i raczej panującą nad swoim warsztatem. Na biurku mam organizer na długopisy, narastające papiery redukuję szybko, narzędzia mają swoje miejsce w tematycznej torbie lub skrzyni.
A tu taka niespodzianka.
Od trzech miesięcy wywalamy z chałupy rzeczy, które się tam nagromadziły. Wczorajszy wieczór, pierwszy tego roku, który spędziliśmy na spokojnie w mieszkaniu, sprowadził się do spontanicznego wywalenia z szafy siedmiu trzydziestopięciolitrowych worków z ubraniami, które trafiły do kontenera PCK. Znaczna część z tego to były nowe ubrania, których nikt nie chciał, nawet za darmo. W tym kilka ręczników tylko dla bobasa i zestaw malutkich kołderek dla dziecka. Bo przecież maluch musi mieć dedykowane narzędzia, nie godzi się go wycierać zwykłym ręcznikiem frote! Nie daj Boże, żeby jadła ze zwykłej miseczki! Do tego doszły (już do normalnego śmietnika) cztery podobne wory z bliżej niezidentyfikowanym barachłem. Dwa duże wory, jeden z kołdrą puchową, drugi z poduszką puchową.
Licząc na oko, do tej pory ilość śmieci zsumowałbym na jakieś czterdzieści, może pięćdziesiąt worków trzydziestopięciolitrowych. Ale mam wrażenie, że więcej. I to jeszcze nie koniec.
Szaleństwo!
JS